Χθες πληροφορηθήκαμε για ένα ακόμα περιστατικό με πρωταγωνιστή αστικό λεωφορείο στην Αθήνα: σε διπλό λεωφορείο της γραμμής Β5 (Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών – Αγία Παρασκευή) κάλυμμα-τμήμα της οροφής έπεσε πάνω στον οδηγό, με αποτέλεσμα να χάσει προσωρινά τον έλεγχο του οχήματος και να το οδηγήσει ακούσια στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, ενώ κινούνταν ευτυχώς σε τοπικό τμήμα της διαδρομής του και όχι σε κεντρικό, λ.χ. στη Μεσογείων ή στην Βασιλίσσης Σοφίας.
Η σοβαρότητα του προβλήματος έγκειται και στο γεγονός ότι δεν ήταν το μοναδικό επεισόδιο, το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί ως στατιστική εξαίρεση στον κανόνα της ορθής και ασφαλούς λειτουργίας των οδικών αστικών συγκοινωνιών στην Αθήνα: εδώ και χρόνια μαθαίνουμε για λεωφορεία που πήραν φωτιά ή για λεωφορεία που κινούνταν με ανοιχτές πόρτες γεμάτα επιβάτες κλπ.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι οδικές αστικές συγκοινωνίες έχουν πέσει θύμα μιας γενικότερης αδιαφορίας εκ μέρους του ελληνικού κράτους, που περιλαμβάνει όλες τις πλευρές τους: την επιχειρησιακή, την οργανωτική, του εξοπλισμού, του προσωπικού.
Το γεγονός ότι εξελίσσεται -όχι χωρίς πολλαπλές παλινωδίες- ένα πρόγραμμα προμήθειας αστικών λεωφορείων δεν είναι αποτέλεσμα κανενός προγραμματισμού και καμιάς ολοκληρωμένης πολιτικής: αυτή την περίοδο συνέπεσε η δυνατότητα χρηματοδοτήσεων μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης & Ανθεκτικότητας (λόγω της πανδημίας, δηλαδή κυριολεκτικά από το πουθενά) με τους παγκόσμιους υποχρεωτικούς περιβαλλοντικούς στόχους και την ενεργειακή μετάβαση. Φυσικά, δεν μιλάμε καθόλου για τα τρόλεϊ που έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους.
Σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι καθημερινές μετακινήσεις πραγματοποιούνται κυρίως με μέσα μαζικής μεταφοράς και μάλιστα σε όλες τις μορφές τους, οδικά (τρόλεϊ, λεωφορεία) και σταθερής τροχιάς (μετρό, τραμ). Οι επιβάτες δεν τα διαχωρίζουν, το μόνο που θέλουν είναι να μετακινούνται με συνέπεια, ασφάλεια και άνεση στον προορισμό τους. Στη χώρα μας έχουμε οδηγηθεί στην αποτυχία να εκλαμβάνεται μόνο το μετρό ως αξιόπιστο και “αξιοπρεπές” μέσο.
Για το Κίνημα Δημοκρατίας οι αστικές συγκοινωνίες, σταθερές και οδικές, αποτελούν έναν ζωτικό παράγοντα για την καθημερινότητα των πολιτών και σχετίζονται με την προσβασιμότητα και την κινητικότητα, με την αποσυμφόρηση και τη μείωση της κυκλοφορίας, με την κοινωνική συνοχή, με περιβαλλοντικά και οικονομικά οφέλη. Σε αυτή τη βάση εργαζόμαστε.
Τέλος, μια γενικότερη παρατήρηση:
Επειδή τα τελευταία χρόνια ακούμε αναλύσεις για κρίση του πολιτικού συστήματος και για αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική ας σκεφτούμε σε ποιον βαθμό παρόμοιες καταστάσεις ανεπάρκειας, αδυναμίας ή αδιαφορίας της ελληνικής πολιτείας (υπό την οποιαδήποτε μορφή της) να καλύψει τις καθημερινές, ζωτικές ανάγκες των πολιτών (στις μετακινήσεις, στην εκπαίδευση, στην υγεία κ.ο.κ.) έχουν συνεισφέρει σε αυτό.
Αυτή είναι η ερώτηση στην οποία οφείλουμε να απαντήσουμε.
.